Tim Knol wandelt. Niet met de hond, maar rond Texel, door Noorwegen met zijn dochtertje op zijn rug, om het IJsselmeer, van het drielandenpunt naar Groningen. Tijdens die wandelingen kijkt hij terug op zijn vorige leven als de gezellige, maar ook gevaarlijk dikke singer-songwriter. 

Het wandelen is langzaam maar zeker in Tims liedjes geslopen. Rusteloosheid heeft plaatsgemaakt voor bezinning, boosheid is nu liefde. Tijdens de voorstelling Wanderings vertelt Tim over zijn wandelingen en speelt hij de liedjes die een belangrijke rol speelden tijdens deze lange tochten.  

Gelukkig is veel nog hetzelfde als vroeger. Tim alleen op een podium vol met instrumenten, prachtige covers en veel nieuwe liedjes. Wat er is veranderd? Tim zelf. Daar gaat Wanderings over. Bezinning tijdens het wandelen en daar iets moois mee doen. 

Over Wanderings schreef Heaven Magazine: ‘Na anderhalf uur is het optreden afgelopen en de tijd voorbijgevlogen. Dat mag je een prestatie van formaat noemen van iemand die alleen op het podium staat met zes gitaren, een mandoline en een Ierse bouzouki…Wat ook is gebleven is zijn innemende persoonlijkheid. Hoe hij het doet, doet ie het, maar hij neemt je moeiteloos mee in zijn wereld. Losjes en toch ferm, met humor en ook zorgen…Naast eigen nummers speelt hij ook een aantal covers. Hij heeft de gave om onbeperkt te bewonderen en anderen te enthousiasmeren voor artiesten die hij geweldig vindt.’ 

De pers over het gelijknamige album:
‘Met americanapareltjes uit de polder bewijst Tim Knol op Wanderings dat hij zich de traditie eigen heeft gemaakt.’  (★★★★de Volkskrant)

‘De melodieën ontroeren, zijn vocalen ook. Gitaar, drums en strijkers zijn nauwkeurig geplaatst. Knol heeft zijn vorm gevonden.’ (★★★★NRC)

‘Deze plaat is als soundtrack geschreven voor zijn gelijknamige theatervoorstelling, maar vormt ook op eigen benen een mooie aanvulling op zijn oeuvre.’ (★★★★Trouw)