In Sloopkogel probeert Stefan de Kogel zichzelf te begrijpen, maar zoals dat gaat bij mannen met een innerlijk kompas dat structureel op paniek staat, sloopt hij onderweg vooral alles wat hij tegenkomt. Zijn relaties, zijn ego, zijn interieur en bij vlagen ook zijn morele overtuigingen. Zelfreflectie blijkt bij Stefan geen rustig dagboekmoment met kruidenthee, maar een botsproef zonder gordel. Elke poging tot groei eindigt in brokstukken, gevolgd door de oprechte conclusie: ‘Interessant… dit ging anders dan gepland.‘

Met een nietsontziende eerlijkheid en een timing die je pas waardeert als het al te laat is, neemt Stefan je mee langs pijnlijke jeugdherinneringen, mislukte gesprekken met therapeuten (‘Dus u zegt eigenlijk dat ík het probleem ben?’) en levenslessen die hij steevast leert op het moment dat ze geen nut meer hebben.  

Ondertussen probeert hij volwassen te worden, wat vooral inhoudt dat hij Google raadpleegt met vragen als: Wanneer weet je dat je gevoelens echt zijn? en Is dit nog karakter of al een stoornis? 

Sloopkogel is rauw, pijnlijk herkenbaar en gewelddadig grappig. Het is een voorstelling over proberen, falen en opnieuw proberen, maar dan nét iets harder dan nodig. Over een man die zichzelf wil repareren met een hamer en zich vervolgens afvraagt waarom het blijft bloeden. Je lacht, je krimpt ineen en soms doe je allebei tegelijk. Want als Stefan één ding bewijst, is het dit: zelfreflectie is mooi, maar chaos maakt het pas echt vermakelijk.