The Indian Queen, gebaseerd op een toneelstuk van John Dryden en Robert Howard, is een van de meest intrigerende semi-opera’s van Henry Purcell. Voor het eerst opgevoerd als gesproken drama in 1664 – meer dan drie decennia voordat Purcell zijn muziek componeerde – is het werk ons in gefragmenteerde vorm overgeleverd. Zwevend tussen theater en opera, spraak en zang, blijft de structuur van het werk open en nodigt het elke generatie uit om die ruimte op eigen wijze in te vullen. Het oorspronkelijke plot verhaalt van een onmogelijk treffen tussen de Inca’s van Peru en de Azteken van Mexico. Deze beschavingen konden alleen samenkomen in de zeventiende-eeuwse Europese verbeelding. De beide Amerika’s zijn daarin een verre, vreemde wereld, een scherm waarop de schrijvers van het verhaal hun koloniale fantasieën en exotisme projecteerden. In de loop van de tijd hebben regisseurs geworsteld met de vraag hoe dit werk op het toneel te brengen. Kunstenaars zoals Guy Cassiers en Peter Sellars hebben gezocht naar manieren om dit werk in dialoog te brengen met het heden, waarbij zij het spanningsveld tussen barokke schoonheid en de verbeelding van koloniale fantasieën blootlegden. 

Voor deze productie nodigt BarokOpera Amsterdam een team van Latijns-Amerikaanse artiesten uit om deze uitdaging aan te gaan vanuit hun eigen historische en belichaamde ervaring. Onder hen zijn professionele zangers die in Nederland gevestigd zijn en leden van Papaya Kuir, een lesbo-transfeministisch collectief opgericht door en voor Latijns-Amerikaanse migranten en vluchtelingen. De dramaturgie neemt migratie en diversiteit als uitgangspunt: mensen die migreren reizen nooit alleen; ze brengen herinneringen, rituelen, talen, geluiden en voorouderlijke kennis met zich mee. De emoties die de muziek van Purcell oproept, zetten we tegenover de levenservaringen van de migrerende artiesten op het podium. Zo resoneert de klankwereld van de zeventiende eeuw met hun gevoel van ontheemding.  

Ligiana Costa en Sofia Boito, van wie eerdere samenwerkingen onder andere de door theatercritici bejubelde Marias do Brasil omvatten – gepresenteerd in het Théâtre du Châtelet in 2025 – construeren het werk in de vorm van een repetitieruimte op het toneel. Een gezelschap van Latijns-Amerikaanse migrerende artiesten komt samen om The Indian Queen voor te bereiden; een werk dat ooit hun continent vanaf een grote afstand voorstelde. Hier lost het belangrijkste personage, Purcells Indian Queen op in pluraliteit en heroveren Indian Queens, Abya Yala, zoals het Amerikaanse continent door veel inheemse volkeren wordt genoemd.  

De muzikale leiding is toevertrouwd aan Purcell-specialiste  Frédérique Chauvet, die BarokOpera Amsterdam dirigeert. Het ensemble brengt met historische instrumenten helderheid en vitaliteit in Purcells partituur, die hier zowel als archief als levend materiaal beschouwd wordt. Muziek, theater, geluid en video komen samen in een enscenering die uitnodigt tot reflectie over kolonialisme, identiteit en geheugen, terwijl de expressieve theatraliteit van het baroktheater behouden blijft. Dit project wil opera brengen als een poreuze ruimte die openstaat voor inclusie, dialoog en intercultureel leren; het operatoneel wordt heroverd als een plek waar geschiedenissen bevraagd worden en nieuwe vormen van collectieve aanwezigheid kunnen ontstaan.